lunes, 11 de diciembre de 2017

Patria. Unha novela de Fernando Aramburu




Aínda quente o seu premio Nacional de Literatura, concedido por persoas moito máis cualificadas ca min, escribir esta opinión sitúame na posición de dicir o que penso aínda sabendo que vou quedar fatal facéndoo. Por que o fago entón? Nin idea

Dicir no seu favor, que dentro do noso club de lectura a novela levantou unha onda de entusiasmo e entrega incondicional bastante xeneralizados, ata o punto de que algunhas lectoras botaron de menos unas cantas páxinas máis. En xeral, todo o grupo destacou a mestría da caracterización dos personaxes, vascos da cabeza aos pés, entrañables e carnais, cos que se produce unha empatía inmediata. Tamén eloxiou a capacidade do autor para mostrar de xeito bastante imparcial a problemática do conflito armado a través desas dúas familias ás que entendes nas súas respectivas posicións e coas que convives ao longo dos miles de detalles que conforman unha realidade cotiá que se volve extraordinaria unha vez que é tocada pola mestría coa que Aramburu constrúe un meticuloso relato da vida nunha pequena vila de Euskadi en tempos de ETA, que son os nosos tempos, articulado sobre a descrición minuciosa e a combinación de puntos de vista.

Quizais aquí debería determe. Pero vou seguir. Ao rematar as súas máis de seiscentas páxinas de mestría formal síntome coma se viñese de ler un libro do século XIX centrado nun tema do século XX. E pregúntome cal é o papel da literatura hoxe e se quizais o formato ideal para o que aquí se conta neste século XXI fose o cine documental, que no século XIX non existía. Tamén me pregunto se Aramburu terá certa obsesión coas nais que exercen de nais, terroríficas todas, con maridos-bebé e fillos-bebé que parecen peleles ante elas. E se é certo que as mulleres vascas son cuspidiñas a estas, suspiro aliviada de que ningunha delas sexa nin miña nai nin, moito menos, a miña sogra.

O mellor: o título.

 Dolores Ruiz 

No hay comentarios:

Publicar un comentario